Όνειρο 2

Σπίτι στην Θεσσαλονίκη. Το κορίτσι βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα σε όροφο μιας πολυκατοικίας.

Βγαίνει στο μπαλκόνι της και παρατηρεί στο διπλανό μπαλκόνι να εξέχει ένα μονό στρώμα κρεβατιού εκεί που κανονικά θα ήταν τα κάγκελα. Το μπαλκόνι αυτό δεν έχει κάγκελα και το στρώμα στέκεται εκεί λίγο από τύχη και λίγο από θαύμα!

Προχωράει προς το γειτονικό μπαλκόνι. Μια γυναίκα με την όψη αστέγου, γύρω στα 60, μένει εκεί, όμως δεν φαίνεται να γνωρίζει πως έχει σπίτι και νερό για να πλυθεί. Είναι πολύ, πολύ βρώμικη και απεριποιητη. Πάνω στο στρώμα ξαπλώνουν δύο κοριτσάκια, 1-2 χρόνων. Κοιμούνται όμως η όψη τους δεν είναι χαρούμενη! Τί μπορεί να ταλαιπωρεί τα μωράκια σε αυτή την ηλικία; Είναι πολύ βρώμικα και οι φατσούλες τους μαυρισμένες από την σκόνη και την λάσπη.

"Άφησε με να τις πάρω και να σου τις ταίσω" είπε το κορίτσι στην γυναίκα. Η γυναίκα ανησύχησε και έδειξε ενοχλημένη από την πρόταση αυτή. Όλη της η προσοχή ήταν στα δύο κοριτσάκια της (που μάλλον ήταν τα εγγονάκια της) όμως δεν ήξερε να τα φροντίσει, όπως ακριβώς δεν φρόντιζε και τον εαυτό της.

Απομακρύνθηκε το κορίτσι προς το σπίτι της για να αφήσει την γυναίκα να ησυχάσει. Τα δύο κορίτσια πολύ εύκολα θα βρίσκονταν στο κενό αν κάποιος δεν έβαζε κάγκελα σε αυτό το σπίτι. Ένα μαύρο έντομο περπατησε στο στρώμα.

Το κορίτσι σκέφτηκε να ειδοποιήσει τον Δήμο για να την βοηθήσουν να σώσει τα κορίτσια και την γυναίκα από αυτή την κατάσταση. Μια μέρα η γυναίκα θα την ευχαριστούσε.

Ονειρο 1

Σπίτι στην Αθήνα στο οποίο μόλις έχει εγκατασταθεί. Σκοτάδι, τα παράθυρα είναι ακόμη χωρίς κουρτίνες. Η πόρτα του σπιτιού έχει μείνει ανοιχτή και πηγαίνει να την κλείσει.

Περπατάει στον ξύλινο διάδρομο του σπιτιού. Το πάτωμα είναι πολύ ευχάριστο της αρέσει που πατάει ξυπόλητη! Παρατηρεί τρεις ληστές να βγαίνουν από την πόρτα, κρατώντας λαφυρο τα λεφτά της. Οι ληστές την κοιτάζουν στην πόρτα κι εκείνη φοβισμένη τους φωνάζει "χάρισμά σας τα λεφτά!" και τους κλείνει την πόρτα στα μούτρα.

Οι ληστές ήταν νεαροί σε ηλικία και μη τρομακτικοί στην όψη, παρ'ολ'αυτά και μόνο η παρουσία τους την ανησυχούσε. Έκλεισε την πόρτα βιαστικά για να μη σκεφτούν να ξαναμπούν και τους κλείδωσε έξω.

Προχώρησε προς το ανοιχτό παράθυρο του σαλονιού. Παρατήρησε το όμορφο σαλόνι. Το σπίτι ήταν γεμάτο μεγάλα παράθυρα και εύκολα χυνόταν μέσα τους μέσα το φως του φεγγαριού. Το σπίτι ένιωθε άδειο και θλιμμένο με τέτοιο φωτισμό.

Ένας ρακένδυτος άντρας, πρέπει να ήταν από την Αφρική, γύρω στα 60 αλλά πάρα πολύ αδύνατος ετοιμαζόταν να μπεί στο σπίτι από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα.. το κορίτσι πλησίασε και του εγνεψε να μείνει έξω. Εκείνος έκανε ένα βήμα προς το σπίτι, χωρίς να της δίνει ιδιαίτερη σημασία. Εκείνη για ακόμα μία φορά, όμως πιο επιτακτικά από πριν, του εγνεψε να σταματήσει. Έκλεισε την μπαλκονόπορτα, επιτρέποντας του να κοιμηθεί στον κήπο. "Δεν πειράζει, θα μείνω εδώ" είπε ο άντρας.

Τί κατάφερε κλείνοντας την πόρτα; Εκείνοι -οι κακοί- έμειναν έξω και το κακό αποφεύχθηκε. Οι πόρτες έκλεισαν και στο σπίτι επικράτησε ηρεμία. Όμως υπήρξε αληθινή ηρεμία;

Χωρίς κουρτίνες, και γνωρίζοντας πως στο περβάζι σου υπάρχουν ληστές και ένας άστεγος άνθρωπος που κοιμάται στα σκαλιά σου, πώς μπορείς να ηρεμήσεις; Όταν η ανθρώπινη πλευρά σου γνωρίζει πως εκείνος κρυώνει έξω και πως και τι δε θα δίνε για να είχε την τύχη σου και ένα πουπουλένιο πάπλωμα. Γιατί δεν ζήτησε βοήθεια; Γιατί δεν έβγαλε τον άστεγο άντρα τελείως και από τον κήπο της; Θα θελήσει μήπως αύριο να κουρνιασει πάλι εκεί;...

Το κορίτσι δεν ησύχασε στ'αλήθεια μάλλον εκείνο το βράδυ. Φοβισμένο έμεινε και κλειδαμπαρωμενο.