Dreams are made of sacrifices.

Όνειρο 2

Σπίτι στην Θεσσαλονίκη. Το κορίτσι βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα σε όροφο μιας πολυκατοικίας.

Βγαίνει στο μπαλκόνι της και παρατηρεί στο διπλανό μπαλκόνι να εξέχει ένα μονό στρώμα κρεβατιού εκεί που κανονικά θα ήταν τα κάγκελα. Το μπαλκόνι αυτό δεν έχει κάγκελα και το στρώμα στέκεται εκεί λίγο από τύχη και λίγο από θαύμα!

Προχωράει προς το γειτονικό μπαλκόνι. Μια γυναίκα με την όψη αστέγου, γύρω στα 60, μένει εκεί, όμως δεν φαίνεται να γνωρίζει πως έχει σπίτι και νερό για να πλυθεί. Είναι πολύ, πολύ βρώμικη και απεριποιητη. Πάνω στο στρώμα ξαπλώνουν δύο κοριτσάκια, 1-2 χρόνων. Κοιμούνται όμως η όψη τους δεν είναι χαρούμενη! Τί μπορεί να ταλαιπωρεί τα μωράκια σε αυτή την ηλικία; Είναι πολύ βρώμικα και οι φατσούλες τους μαυρισμένες από την σκόνη και την λάσπη.

"Άφησε με να τις πάρω και να σου τις ταίσω" είπε το κορίτσι στην γυναίκα. Η γυναίκα ανησύχησε και έδειξε ενοχλημένη από την πρόταση αυτή. Όλη της η προσοχή ήταν στα δύο κοριτσάκια της (που μάλλον ήταν τα εγγονάκια της) όμως δεν ήξερε να τα φροντίσει, όπως ακριβώς δεν φρόντιζε και τον εαυτό της.

Απομακρύνθηκε το κορίτσι προς το σπίτι της για να αφήσει την γυναίκα να ησυχάσει. Τα δύο κορίτσια πολύ εύκολα θα βρίσκονταν στο κενό αν κάποιος δεν έβαζε κάγκελα σε αυτό το σπίτι. Ένα μαύρο έντομο περπατησε στο στρώμα.

Το κορίτσι σκέφτηκε να ειδοποιήσει τον Δήμο για να την βοηθήσουν να σώσει τα κορίτσια και την γυναίκα από αυτή την κατάσταση. Μια μέρα η γυναίκα θα την ευχαριστούσε.

Ονειρο 1

Σπίτι στην Αθήνα στο οποίο μόλις έχει εγκατασταθεί. Σκοτάδι, τα παράθυρα είναι ακόμη χωρίς κουρτίνες. Η πόρτα του σπιτιού έχει μείνει ανοιχτή και πηγαίνει να την κλείσει.

Περπατάει στον ξύλινο διάδρομο του σπιτιού. Το πάτωμα είναι πολύ ευχάριστο της αρέσει που πατάει ξυπόλητη! Παρατηρεί τρεις ληστές να βγαίνουν από την πόρτα, κρατώντας λαφυρο τα λεφτά της. Οι ληστές την κοιτάζουν στην πόρτα κι εκείνη φοβισμένη τους φωνάζει "χάρισμά σας τα λεφτά!" και τους κλείνει την πόρτα στα μούτρα.

Οι ληστές ήταν νεαροί σε ηλικία και μη τρομακτικοί στην όψη, παρ'ολ'αυτά και μόνο η παρουσία τους την ανησυχούσε. Έκλεισε την πόρτα βιαστικά για να μη σκεφτούν να ξαναμπούν και τους κλείδωσε έξω.

Προχώρησε προς το ανοιχτό παράθυρο του σαλονιού. Παρατήρησε το όμορφο σαλόνι. Το σπίτι ήταν γεμάτο μεγάλα παράθυρα και εύκολα χυνόταν μέσα τους μέσα το φως του φεγγαριού. Το σπίτι ένιωθε άδειο και θλιμμένο με τέτοιο φωτισμό.

Ένας ρακένδυτος άντρας, πρέπει να ήταν από την Αφρική, γύρω στα 60 αλλά πάρα πολύ αδύνατος ετοιμαζόταν να μπεί στο σπίτι από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα.. το κορίτσι πλησίασε και του εγνεψε να μείνει έξω. Εκείνος έκανε ένα βήμα προς το σπίτι, χωρίς να της δίνει ιδιαίτερη σημασία. Εκείνη για ακόμα μία φορά, όμως πιο επιτακτικά από πριν, του εγνεψε να σταματήσει. Έκλεισε την μπαλκονόπορτα, επιτρέποντας του να κοιμηθεί στον κήπο. "Δεν πειράζει, θα μείνω εδώ" είπε ο άντρας.

Τί κατάφερε κλείνοντας την πόρτα; Εκείνοι -οι κακοί- έμειναν έξω και το κακό αποφεύχθηκε. Οι πόρτες έκλεισαν και στο σπίτι επικράτησε ηρεμία. Όμως υπήρξε αληθινή ηρεμία;

Χωρίς κουρτίνες, και γνωρίζοντας πως στο περβάζι σου υπάρχουν ληστές και ένας άστεγος άνθρωπος που κοιμάται στα σκαλιά σου, πώς μπορείς να ηρεμήσεις; Όταν η ανθρώπινη πλευρά σου γνωρίζει πως εκείνος κρυώνει έξω και πως και τι δε θα δίνε για να είχε την τύχη σου και ένα πουπουλένιο πάπλωμα. Γιατί δεν ζήτησε βοήθεια; Γιατί δεν έβγαλε τον άστεγο άντρα τελείως και από τον κήπο της; Θα θελήσει μήπως αύριο να κουρνιασει πάλι εκεί;...

Το κορίτσι δεν ησύχασε στ'αλήθεια μάλλον εκείνο το βράδυ. Φοβισμένο έμεινε και κλειδαμπαρωμενο.

Τρικυμία

Καρδιά.
(Τί μικρή λέξη για κάτι τόσο υπέρμετρο)

Καμπανάκι της ψυχής -μου θυμίζεις πως υπάρχω-
Κρύβεσαι, σαν άγκυρα στην άμμο, που αν χαθεί
το πλοίο παρασέρνει η τρικυμία

Βαθιά νερά εκεί που συνήθως αρμενίζεις, στο βαθύ μπλε,
-την άβυσσό μου, την άβυσσό σου-
με καρχαρίες και κοράλλια, ξιφίες με ακονισμένα ξίφη
και χαρωπά δελφίνια που μόνο αγάπη δίνουν
κι αγγίζουν τις μυτίτσες τους μαζί και χλιμιντρίζουν
Χέλια -που θα σ'έπνιγαν- και μεγάλοι αστερίες
που αστράφτουν παθιασμένο κοκκινο

Μέσα σας θε να πνιγώ μια μέρα βροχερή,
τη μέρα που η καρδιά το σκάφος θ'αρχηγεύει

Οι τρικυμίες της καρδιάς ρυθμό έχουν αρχέγονο
-νερό κόκκινο σαν αίμα-
Τα κύματα σηκώνονται πελώρια
-σταθερά, στα 3 μέτρα και κάτι-
Άλλα καράβια χάνονται ακυβέρνητα
κι άλλα βγάζουν σωστούς καπεταναίους
μαθημένους στο κύμα μα και τη νηνεμία

-Εμένα λοιπόν μου αρέσει η τρικυμία-

Circe and Nausicaa:

No, Odysseus never fell in love with Circe.
First things first, for a woman, she drank a lot.
Secondly, there was the transformations issue.
She was suggesting
that someone can only be
what he fears the most
and that the only thing she did
was to break the cast
to free the living body.
Lastly, it was due to the fact that she was a witch.
Full-moon a woman's cosmos.
Velvety like a black cat.
Sometimes orchid, sometimes pomegranate.
Skein of strings that keep on breaking
like the chords of a lira in the Galaxy.
Neither did he love Nausicaa.
He left her behind with a blindfold on
with a white dress and short socks
playing Blind Man's Buff with friends next to the sea.
No, he never fell in love with either of them.
And, surely, he never suspected.
That Circe and Nausicaa
where two of the faces of Penelope.


Translation: Zoe C Themeli


===========================================================


ΚΙΡΚΗ και ΝΑΥΣΙΚΑ:

Όχι ποτέ δεν ερωτεύτηκε την Κίρκη ο Οδυσσέας.
Πρώτον για γυναίκα έπινε πολύ.
Ύστερα ήταν το θέμα με τις μεταμορφώσεις.
Άδικα αυτή ισχυριζόταν
πως μπορεί κάποιος να γίνει μόνον
αυτό που πιο πολύ φοβάται
και πως το μόνο που έκανε η ίδια
ήταν να σπάει το εκμαγείο
για να απελευθερώσει το ζωντανό κορμί.
Τέλος έφταιγε που ήταν μάγισσα.
Όμως πανσέληνος το σύμπαν της γυναίκας.
Βελούδινο όπως μια μαύρη γάτα.
Πότε ορχιδέα πότε ρόδι.
Κουβάρι από κλωστές που σπαν συνέχεια
όπως οι χορδές μιας λύρας μες στον Γαλαξία.
Ούτε όμως την Ναυσικά ερωτεύτηκε.
Την άφησε μόνη της να παίζει με δεμένα μάτια
με άσπρο φόρεμα και κοντά καλτσάκια
σε ένα ακρογυάλι με τις φίλες της τυφλόμυγα.
Όχι δεν ερωτεύτηκε ποτέ
ούτε την μία ούτε την άλλη ο Οδυσσέας.
Και ούτε βέβαια ποτέ του υποπτεύτηκε.
Πως Κίρκη και Ναυσικά
ήταν δύο από τα πρόσωπα της Πηνελόπης.


http://deepunctum.blogspot.co.uk/2015/04/blog-post.html

"Μείνε εκτός"

Μείνε εκτός - Στάσου όρθιος έξω από

την πόρτα

Μια πόρτα κάποτε άνοιξε κι εσύ πάλι την κλείνεις

Ποτέ κανείς δεν έκλαψε για έναν τοίχο

Tον τοίχο αυτόν δεν έσπασε

κανείς με μαξιλάρι.

Ανησυχίες, φόβοι μου με κάναν 

να παγώσω

Το σώμα μου, την σκέψη μου κι ακόμα

το παλεύω

Να βγω από αυτή την φυλακή

της ανοσίας του πόνου

Κι ας νιώσω - ας αφεθώ, στο πέρασμα

του χρόνου.